Mens & verhaal

Wie lopen er zoal rond in onze gemeente?

Veelkleurige mensen bepalen het beeld van onze gemeente. Om een indruk te geven van een aantal van hen, volgen hier enkele verhalen. Lees en geniet.

Ali Demper: geloven met je hart

Ali Demper is in de loop der jaren gesterkt in haar geloof. Onder invloed van de omgeving is zij wel veranderd, maar de basis blijft gelijk. “Ik voel mij zo gezegend door de jaren heen.”

“’s Morgens begin ik níet met de krant, maar met de Bijbel. Sinds 1974 - ik was toen vierentwintig jaar – weet ik dat ik een kind van God ben. Ik zat behoorlijk in de verdrukking. Als je dan in het licht van God komt, is dat een aardverschuiving. Dan moet er nog veel uitgewerkt worden. Ik ben een zoeker die gevonden is, maar ik blijf zoeken. Ik ben wel anders gaan denken. Zo geloof Ik bijvoorbeeld niet dat de wereld in zes dagen geschapen is. Misschien is het wel zes keer een miljoen jaren geweest of nog meer. Wel is er volgens mij bij het ontstaan van de schepping sprake van een Schepper. Als je ziet hoe ingenieus de natuur is, hoe bijzonder wonderlijk een mens in elkaar steekt, dan kan ik alleen maar verwonderd zijn en vol ontzag.

Lees meer........

Joke Zandstra: optimistisch geloven

In elk mensenleven wisselen vreugde en zorgen elkaar af. Joke Zandstra is verdriet evenmin bespaard gebleven. Maar dankbaarheid overheerst: “ik kan terugzien op een prachtig leven.”

“We zijn 25 jaar geleden vanuit Utrecht in Den Dolder komen wonen,” vertelt Joke Zandstra. “Dit huis hebben we op voormalige grond van de Willem Arntsz stichting laten bouwen toen mijn man met pensioen ging. Hij was ingenieur bij Openbare Werken. Helaas kreeg hij tien dagen voor zijn afscheidsfeest een stil hartinfarct. We hebben samen mooie jaren gehad en veel buitenlandse reizen gemaakt. Ik heb hem tot zijn overlijden liefdevol verzorgd. Hij is 82 jaar geworden.”
“Vijf jaar geleden is mijn zoon overleden. Daar heb ik ook veel verdriet van gehad. Gelukkig wonen mijn twee dochters in Den Dolder. We hebben een geweldige club met de familie. Ik ben gek op de kinderen en negen kleinkinderen. Ik kan overal met ze over praten, over school en studie, maar ook over politiek en geloof. Dat houd je jong! Bovendien ben ik van nature een optimistisch mens.”

Lees meer........

Jenny en Michiel Glastra: verrast!

Het sluiten van de Noorderkerk heeft gevolgen gehad voor veel kerkgangers en leden van de Protestantse Gemeente van Bilthoven. Onder hen die zich hebben aangesloten bij de Maria Christina Kerk zijn Michiel en Jenny Glastra.


Michiel Glastra (1947) omschrijft zijn houding als ‘rustig, maar betrokken’. Volgens hem is de kerk óók emotie. “Toen wij ons niet meer thuis voelden in de Noorderkerk hebben we naar andere mogelijkheden gezocht. Dat heeft zeker consequenties voor je geloofsleven. De kennismaking met de Maria Christina Kerk is ons goed bevallen. Het gebouw ligt in een prettige omgeving. Het is fijn om er naartoe te gaan. De kerkzaal is licht en sfeervol. De mensen zijn ons open tegemoet getreden. Ik heb een Hervormde achtergrond en dat gevoel wil ik hervinden.”

Lees meer........

Marianne en Peter Koster: kerk én wereld

Twee actieve kerkgangers introduceren nieuwe initiatieven, waardoor andere ontmoetingsvormen zijn ontstaan in en buiten de Maria Christina Kerk.

"Vanaf het begin voelden we ons welkom en thuis in de kerk," zeggen Marianne (1954) en Peter Koster (1952). Wij wonen in een fijn huis in de Dolderse Duinen, een van de nieuwere wijken in het dorp. Er zijn hier veel jonge mensen, maar ook ouderen. Toen we hier pas woonden, waren we van plan rond te kijken naar kerken in de buurt. Dat hebben we niet gedaan. Tijdens een wandeling zagen we deze kerk en we zijn er meteen gebleven. Destijds was de kerk bijna niet te zien. Maar de tuin is flink gesnoeid en de parkeerplaats opgeknapt. Het gebouw is nu ook voor wandelaars goed zichtbaar. De website brengt de kerk in beeld en biedt interactieve mogelijkheden."

Lees meer........

Adriaan Plantinga: luisteren naar de mensen en de Schrift

Wat betekent het predikant te zijn van de Maria Christina Kerk in Den Dolder? Adriaan Plantinga blikt terug en kijkt vooruit. Hij pleit voor liefdevolle betrokkenheid die ons verder doet kijken dan de eigen kerk, identiteit of het eigen geloof. Behalve godshuis is het gebouw en monumentenpand een vitale ontmoetingsplek, waar gemeenteleden van allerlei identiteit én mensen van buiten zich hartelijk welkom weten.


"Ik wil het verhaal van God en mensen op het spoor komen, met elkaar verbinden. Luisteren naar de mensen en de Schrift. Actuele waarden bepalen. Mij inspireert lied 239 van Huub Oosterhuis: '...die mij droeg op adelaarsvleugels'. Een kleine vogel wordt in de ruimte geworpen, net zo lang tot hij zijn eigen weg kan gaan. Je voelt de spanning: lukt het wel?
Psalm 139 is mij eveneens zeer dierbaar. Ook hier is het thema: gedragen worden. Het is ook een bijzondere geloofstekst, geladen met emotie van nu. Toen ik afscheid moest nemen van mijn vader, heb ik ervaren dat die indringend mooie psalm zo'n periode verregaand kan kleuren.

Lees meer........

Rika Oprel: kerk kan meebewegen

Rika Oprel-Bakker (1966) voelt zich thuis in de Maria Christina Kerk. Ze neemt enthousiast deel aan een gespreksgroep in de nieuwe wijk de Dolderse Duinen. "Ik zou het leuk vinden als we meer jonge mensen voor dit initiatief kunnen interesseren.

Ik woon nu drie jaar in Den Dolder en ik wil mij inzetten voor de kerk, al ga ik niet elke zondag naar de dienst. Wat kun je doen? Zo maak ik deel uit van de commissie ZWO (Zending Werelddiakonaat en Ontwikkelingssamenwerking). Vroeger heb ik op een school met de bijbel gezeten. Ik ben zo blij dat ik die ervaring heb gehad! Mijn vader was doopsgezind, mijn moeder hervormd, later rooms-katholiek. Mijn dochtertje gaat naar de r.k. Theresiaschool in Bilthoven. Uit een vorig huwelijk heb ik een zoon van 15. Ik nodig hem uit een keer mee naar de kerk te gaan."

Lees meer........

Klazien en George van Laere: positief over de Maria Christina Kerk

Gemeenteleden komen en gaan. Uit de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) verdwijnen jaarlijks mensen die zich er niet meer thuis voelen. Maar er zijn er ook die zich op grond van positieve ervaringen opnieuw laten inschrijven, zoals Klazien en George van Laere.


Met veel plezier wonen George van Laere (1945) en Klazien van Laere-Kok (1946) in de nieuwe wijk Duivenhorst, vlakbij het station Den Dolder. “Als ik een trein zie, word ik blij,” lacht Klazien. “Ik heb zestien jaar bij het Spoor gewerkt,” zoals de Nederlandse Spoorwegen in de volksmond worden genoemd. “Ook mijn vader werkte bij het Spoor.” Klazien heeft ook bij een boekbinder gewerkt.

Lees meer........