Marianne en Peter Koster: kerk én wereld

Lettergrootte aanpassen:

Twee actieve kerkgangers introduceren nieuwe initiatieven, waardoor andere ontmoetingsvormen zijn ontstaan in en buiten de Maria Christina Kerk.

"Vanaf het begin voelden we ons welkom en thuis in de kerk," zeggen Marianne (1954) en Peter Koster (1952). Wij wonen in een fijn huis in de Dolderse Duinen, een van de nieuwere wijken in het dorp. Er zijn hier veel jonge mensen, maar ook ouderen. Toen we hier pas woonden, waren we van plan rond te kijken naar kerken in de buurt. Dat hebben we niet gedaan. Tijdens een wandeling zagen we deze kerk en we zijn er meteen gebleven. Destijds was de kerk bijna niet te zien. Maar de tuin is flink gesnoeid en de parkeerplaats opgeknapt. Het gebouw is nu ook voor wandelaars goed zichtbaar. De website brengt de kerk in beeld en biedt interactieve mogelijkheden."

 

Uitnodigend
"Met vrienden zitten we wel in de stiltetuin naast de kerk. Een uitnodigend initiatief, vertelt Marianne. "In het begin zij we voorgesteld aan twee jonge vrouwen die hier in de wijk wonen. Dat hebben we erg op prijs gesteld. Nu assisteert één van hen bij het maken van de website. Zij zitten ook in de gespreksgroep van de wijk. Er is sprake van een vast aantal deelnemers, in beginsel allemaal leden van onze kerk. Maar: je hoeft niet per se lid van de kerk te zijn om mee te doen."
Elke keer bespreken we actuele Bijbelse thema's en geloogsvragen. De onderwerpen worden door de gesprekspartners discreet behandeld. Onze predikant Adriaan Plantinga gebruikt het besprokene wel in de dienst. Zo brengt hij verbining aan. Dat geldt ook voor de ontmoetingen n de ziondagse kerkdienst, waar nieuwe contacten worden gelegd en plannen worden gesmeed. We zien steeds meer, dat mensen zich in willen zetten voor bepaalde projecten, binnen en buiten de kerk. Dat is oom de insteek van onze predikant.

Projecten volgen   
Marianne en Peter
zijn geen mensen die aan de zijlijn blijven staan. Marianne is diaken. De diaconie richt zich op mensen dichtbij en veraf. Marianne vertelt: “zo wordt er regelmatig avondmaal aan huis gevierd bij mensen die niet meer naar de kerk kunnen komen. Den Dolder lijkt klein, maar is in feite veel groter. Denk maar aan projecten in Kenia (Oost-Afrika) en Kosovo (in het voormalige Joegoslavië) die de kerk steunt en volgt. Van tijd tot tijd houden Stefan van Dijk en zijn vrouw Margriet die wonen en werken in Kosovo een presentatie na de dienst om de gemeente te informeren over de voortgang van de projecten. Daarvoor doen gemeenteleden regelmatig een duit in het collectezakje. Annemieke van den Berg, jarenlang schakel van het project in Kenia, woont en werkt nu in Nederland. Zij informeert ons over haar contacten en de voortgang van de projecten van de stichting TAK (Tuungaane Amani Kenya Foundation) die onze aandacht blijvend nodig hebben. De stichting zet zich in voor scholing van kinderen en beroepsmogelijkheden van vrouwen. Ook volgen we als kerk de activiteiten van de stichting Tolérance in Zeist. De organisatie maakt zich sterk voor integratie van vluchtelingen met een verblijfsstatus in de regio Zeist. Gelegde contacten met mensen uit onder andere Syrië en Irak zijn bestendigd tijdens gezamenlijke maaltijden, georganiseerd door de commissie ZWO (Zending Werelddiakonaat en Ontwikkelingssamenwerking). Daarnaast bestaan er goede relaties met het detentiecentrum in Soesterberg. De Maria Christina Kerk is betrokken bij de bloemengroet voor het detentiecentrum en de wake op de eerste zondag van de maand. Daarvoor heeft de diaconie goede contacten met de werkgroep kerkelijke ondersteuning vluchtelingenwerk van de Raad van Kerken in Zeist. De werkgroep onderhoudt de contacten met het detentiecentrum.”

Wereldwinkel
Peter verzorgt de financiën van de diakonie en de ZWO. “Elk jaar zegt de ZWO-commissie een bedrag toe aan de landelijke organisatie Kerk in Actie. Een deel van dit bedrag komt uit de winst van artikelen in de Wereldwinkel. Op de eerste zondag van de maand kunnen gemeenteleden na de dienst bij het koffiedrinken in de Ontmoetingsruimte producten uit ontwikkelingslanden kopen. En zo een bijdrage leveren aan nood- en projectmatige hulp. Regelmatig komen we bij het boodschappen doen mensen uit het dorp tegen. En dan gaat het echt niet altijd over de kerk, hoor!”