Joke Zandstra: optimistisch geloven

Lettergrootte aanpassen:

In elk mensenleven wisselen vreugde en zorgen elkaar af. Joke Zandstra is verdriet evenmin bespaard gebleven. Maar dankbaarheid overheerst: “ik kan terugzien op een prachtig leven.”

“We zijn 25 jaar geleden vanuit Utrecht in Den Dolder komen wonen,” vertelt Joke Zandstra. “Dit huis hebben we op voormalige grond van de Willem Arntsz stichting laten bouwen toen mijn man met pensioen ging. Hij was ingenieur bij Openbare Werken. Helaas kreeg hij tien dagen voor zijn afscheidsfeest een stil hartinfarct. We hebben samen mooie jaren gehad en veel buitenlandse reizen gemaakt. Ik heb hem tot zijn overlijden liefdevol verzorgd. Hij is 82 jaar geworden.”
“Vijf jaar geleden is mijn zoon overleden. Daar heb ik ook veel verdriet van gehad. Gelukkig wonen mijn twee dochters in Den Dolder. We hebben een geweldige club met de familie. Ik ben gek op de kinderen en negen kleinkinderen. Ik kan overal met ze over praten, over school en studie, maar ook over politiek en geloof. Dat houd je jong! Bovendien ben ik van nature een optimistisch mens.”


Ondernemend

Joke is het bewijs van haar levensinstelling: blijf actief, eet niet teveel, omring je met goede vrienden, verbeter je conditie, lach, zoek de natuur op – haar prachtige tuin is haar lust en haar leven! -, wees dankbaar en leef in het nu. Het ondernemerschap zit in de familie en heeft zij overgebracht op haar dochters. “Na de Mulo heb ik cursussen handelscorrespondentie, steno en typen gedaan. In Utrecht heb ik bij verschillende grote banken gewerkt. Toen ik trouwde moest ik mijn baan opzeggen, dat was toen nog heel normaal. Later, toen de kinderen op de middelbare school zaten, ging het kriebelen en heb ik een eigen bedrijfje in relatiegeschenken opgezet. Ik was ook een stimulator van het rollenspel. Ik zeg wel eens tegen mijn kinderen bij verschil van mening: draai de rollen eens om. Bekijk zaken ook eens vanuit andermans standpunt. Het is niet altijd juist zoals jij het ziet.”

Dag God!
'In Utrecht gingen wij niet meer naar de kerk. Je zag nooit iemand. Bovendien hadden wij een druk leven met drie opgroeiende kinderen. Toen wij in Den Dolder kwamen wonen, maakten we kennis met ds. Maarten Hooymeijer. Hij kwam direct naar ons toe. Dat vonden wij prettig. Ik herinner me een grappig voorval. Mijn oudste dochter Babette reed eens op de fiets met Diederik, haar zoon van vijf, achterop. Toen hij ds. Hooymeijer zag, riep hij: 'Dag God!' De predikant heeft dt laternog verweven in een preek.
Na het vertrek van ds. Hooymeijer is het contact met de kerk een poos verdwenen. Nu Adriaan Plantinga predikant is, draai ik weer volop mee in het kerk-zijn. Zo maak ik deel uit van de contactgroep: initiatieven ontplooien, mensen bezoeken. Ik hoop daar nog lang mee door te kunnen gaan!
Jammer genoeg komen mijn kinderen niet meer in de kerk. Maar eens per jaar, op Kerstavond, gaan de kinderen en kleinkinderen traditioneel met mij mee. Daar genioet ik dan erg van!"